ن ه.نفرین من جز خودم پشت کسی نبوده.گواه این ادعا تک تک شبهاییست که سوختم ولی ناله نکردم.اصلا در این دنیا جز خودم _و صادق هدایت جان_ کسی را سراغ ندارم که لعنتی باشد.

پ.ن:این نفس های آخر این آخرین لحظات چه با شکوه اند.

پ.ن:پنجره باز است و من آرام تر از همیشه مقابل این پنجره ای که می شود بیکران را  در آن دید ایستاده ام.حقیقتا دو چشم را توان دیدن زیبایی های بی شمار این منظره نیست.آری مرگ است در مقابل دیدگانم.مرگی که سرآغاز زندگی ست.

گوشه ی پرده را کنار می زنم. هوا هنوز روشن نشده. کوله پشتی، دوربین عکاسی و برگه های سفیدی که نباید فراموششان کنم. صدایی پشتِ سرم می گوید که مبادا چیزی را جا گذاشته باشم. سرم را که می چرخانم عقربه ی بزرگ ساعت، پنج دقیقه از چهار و نیم گذشته. چراغ های راه پله را روشن می کنم. کسی بیدار    نمی شود. درِ راهرو مثل همیشه موقع باز شدن جیرجیرش بلند می شود. مدت هاست کسی لولای در را روغن نزده. پشت سرم را نگاه می کنم. مادر نیست. همیشه موقع رفتن، مادر را همین جا نگاه می کردم و می گفتم نگران نباشد چند روز دیگر بر می گردم. قفل فرمان موتورسیکلتم را باز می کنم و اولین هندل را      می زنم. دومی. سومی و روشن می شود. عمدا موتور را وسط حیاط روشن می کنم تا همه بیدار شوند و از آن همه تنهایی بیرون بیایم. سکوتِ سنگینِ کوچه می شکند. چند گازِ کوچک می دهم. صدای بلند اگزوز، در حیاط می پیچد .هیچ کس از پشت پنجره سرک نمی کشد. باید کمی نگران باشم. برای خانه ای که دیگر هیچ کس نگرانِ هیچ کس نیست. هیچ کس دلش برای کسی که صبح زود بی خبر از خانه بیرون می زند شور نمی زند. خانه های بی مادر. خانه های بی پدر. خانه های بی همسر. خانه های مجردی را می گویم. یاد حرف های پدر میافتم. تنهاییم را و موتور سیکلتم را از خانه بیرون می کشم.

روستا به روستا. شهر به شهر. کوه به کوه. دشت به دشت. سیگار پشت سیگار. از تک درخت هایی که در دشتی خشک و بی آب هنوز سرپا ایستاده اند عکس        می گیرم. از تنها پسر بچه ای که میان انبوه پسر بچه های کارگرِ مزارع نخود، لبخند می زند. از تنها دختر بچه ای که در کوره های آجرپزی، خشت ها را لبخندزنان لگدمال می کند. در به در به دنبال تصویر پیرزنی می گردم که در آن خانه های کاه گلی با دیوارهای ضخیمش پشتِ دار قالیش لبخند بزند. کوه به کوه در پی تصویر پیرمردی هستم که بیلش را روی شانه اش گذاشته باشد و بعد از آبیاری بوستان سیب زمینی و سبزیش، لبخند رضایت بر لب از زندگی، با یک دسته  سبزی و یک بقچه سیب زمینی راه خانه را در پیش بگیرد. می خواهم تمام این عکس ها را بگذارم برای نسلی که لبخندهای نسلِ ما به آن ها نمی رسد. ما نباید فقط غصه هایمان را بگذاریم برای نسل بعد تا دق مرگشان کنیم. لبخند های ما بیشتر به درد آن ها     می خورد. تاریخ، درد ما را بی کم و کاست برای آن ها باز خواهد گفت.

همه ی مادربزرگ ها و پدربزرگ های قصه گو و بذله گو را جمع می کنم و داستان ها و افسانه هایشان را ضبط  و بازنویسی می کنم تا بدانند آرزوها و داستان ها و زندگی های ما چگونه بوده است. آن ها باید داستان های ما را بشنوند تا داستان های خودشان را داشته باشند! لبخندهای ما را ببینند تا لبخندهای خودشان را داشته باشند!

پ.ن: به یاد آن روزها که می خواستم با یک دوربین عکاسی و یک موتور سیکلت، تمام ایران را ببینم و عکس بگیرم و روی کاغذ بیاورم. اما نه پول موتور سیکلتش جور شد و نه دوربین عکاسیش و نه مجالی برای رفتن بود!

گیگا بایت

گیگا بایت

بر ثانیه

پشتِ سرمان

تاخت می زنند

و ما با 128 کیلو بایت بر ثانیه

بدونِ عصا

بدون موسی

بدونِ خدا

از پهنایِ رودخانه ی اتوبان می گذریم

تو که این طرف ماندی

به کودکانت بگو

آن ها نهالی نکاشتند و جنگل را به چوب هایش فروختند

تا بدانند

که از مرگِ جنگل

فقط هیزم شکن نیست که می میرد

بگو

برای پناه گرفتنِ چه گوارا

جنگلی نمانده بود

یادت باشد

چنگِ گلوهایشان را به ساز برسانی

تا آهنگ های دیگران

ترانه های قلبشان را نمیراند

کودکت باید بداند

که تشابهی هست

میانِ

گیتار و راکتِ بدمینتون و کلاشنیکف

اما او برای نواختنِ سازِ دیگری می آید

پ.ن:1 هفته س همه رفتن و من موندمو این خونه و این تخم مرغا!آخرین باری که با خانواده بیرون رفتم یادم نیست.

پ.ن:دنیا و همدستانش چه بی رحمانه بر من می تازند  و من فقط می خندم

پ.ن:دلم واسه بابام تنگ شده

و اسپرم ها بودند و بودند

و خواهند ماند

تا روح گرگ ها در میان صخره ها می لولد

اولین باران که بارید

آفتاب هم فرو ریخت

گرگ ها در هم آمیختند

و این آغاز خلقت انسان بود

این گرگ معصوم درنده

به امید یک دوش آب سرد و یک غذای درست و حسابی و یک استراحت دلچسب بعد از یک فوتبال جانانه از باشگاه تا خانه را با سرعتِ صوت رانندگی می کنم. دم در راه پله با دیدن لنگه های کفش هایی که بوی غریبه بودنشان را احساس می کنم امیدهایم کم رنگ می شود. داخل که می شوم از روی اوپن آشپزخانه کاملا مشخص است که چیزی روی اجاق گاز نیست. خودم را به آشپزخانه می رسانم و مادرم را صدا می زنم. می گوید که بهتر است منتظر بمانم تا مهمان ها بروند و  دو تا تخم مرغ زیبا از نوع تلاونگیش را در دم جلوی چشمانم قربانی کند. همه درست وسط هال و پذیرایی نشسته اند و چرت و پرت سر هم می کنند و گردن هایشان را تکان می دهند. درِ حمام که از داخل هال باز شود و انجمنِ زنانِ خانه دار دمِ در تشکیل جلسه داده باشند معلوم است که با موهای سیخ شده از عرق هم قید دوش گرفتن را خواهی زد. پدرم کمی خودش را بالاتر می کشد و تعارف می کند که من هم به انجمن مردان علافِ شب نشین بپیوندم. از این تعارف های الکی صمیمانه ی پدرم موقع آمدن مهمان های غریبه متنفرم. می نشینم. طرف روبه رویم نشسته و خالیِ تاریخی می بندد و داستان کریم خان زند را به نام نادرشاه افشار آن هم با تفاوت فراوان با آن چه که در کتاب های تاریخی آمده نقل می کند و من زل می زنم به چشم هایش که از فرط احساس دانا بودن برق می زنند و چیزی نمی گویم. بعد از چند خطابه ی تاریخی و فرهنگی دیگر خودم را به بهانه ی کامپیوترم به اتاق می کشانم. روی صندلی می نشینم و نفس عمیقی می کشم. در تا نیمه باز می شود و دختر بچه ی کوچکِ مهمان لبخند می زند. یکی از بزرگترین اشتباهات زندگیم را مرتکب می شوم و لبخندش را با لبخند جواب می دهم و اینجاست که شبِ سیاهم آغاز می شود.

- عزیزم به اون خلال دندان دست نزن!

بسته ی چند صدتایی خلال دندان را روی فرش می ریزد. نای جمع کردنش را ندارم ولی جمع می کنم. خلال دندان را روی کمد می گذارم. سرم را که می چرخانم بسته ی گوش پاکن هایم را برداشته و چند تایشان را هم در دهنش گذاشته.

- نکن عزیزم خطرناکه!

گوش پاکن های خیس را پرت می کنم گوشه ی اتاق. و بسته ی گوش پاکن ها را می گذارم کنار بسته ی خلال دندان.

- عمو جون برو پیش مامان. توی این اتاق کار دست خودت می دیا.

دوباره می خندد و با سرعت خودش را به میز کامپیوترم می رساند و چند ضربه ی محکم به صفحه کلیدِ تازه ام می کوبد. همین هفته ی قبل تهیه اش کردم. دستم را دورش حلقه می کنم و می گذارمش روی صندلی که نتواند پایین بیاید. در را باز می کنم تا که شاید هوس بیرون رفتن به سرش بزند. اما با یک حرکت خارق العاده از روی صندلی می پرد و ضربه ی دیگری به صفحه کلیدم می زند. دردِ فرود آمدن پنجه های تیزی را روی قلبم احساس می کنم. برای چند لحظه فقط نگاهش می کنم. بلندگوی کامپیوتر که از روی میز می افتد راه نجات را در برادرش می یابم.

- عمو جون بیا اینجا دست خواهرت رو بگیر و ببر. این اتاق برای بچه ها خطرناکه.

برادرش حدودا باید اول یا دوم یا شاید هم سوم ابتدایی باشد. دست خواهرش را می گیرد و از اتاق بیرون می روند. موسیقیِ آرام بخشی از خاطرم می گذرد. چند دقیقه نگذشته که سر و کله ی برادرش دوباره پیدا می شود.

- توی کامپیوترت بازی داری؟

لبخند می زند. از لبخند قبلی خیری ندیده بودم. اما باز هم اشتباه می کنم و لبخندش را با لبخندی ابلهانه پاسخ می دهم.

- ماشین دوست داری؟

- آره

- جی تی آی بلدی؟

- چی هست؟

- بشین بازی کن

با این که به نظر کودن نمی رسید. اما وقتی که چند بار پشت سر هم ظرف پنچ دقیقه خواست که دوباره بازی را برایش از نو شروع کنم حالم گرفته شد. بار هفتم که برگشتم بازی را شروع کنم دیدم که کامپیوتر هنگ کرده. گفتم خاموش و روشنش کند. کلیدِ سه راهیٍ برق را خاموش کرد! نگاه ناامیدانه ای انداختم به صورتش و گفتم:

- سوزوندیش لام...(لامسب رو روم نشد بگم) لامپش رو ... .

- چند ثانیه مغزم هنگ کرد.

- دیگه درست نمیشه باید سی دی ویندوز بیارم. بریم پیش بابا مامان.

دستش را گرفتم و رفتیم داخل هال.

بابایشان پوستِ میوه که پاک می کرد شعر می خواند. ته دلم گفتم به جای شعر و شاعری بچه هایت را تربیت کن مردک!. شعرش که تمام شد از پسر کوچکش خواست که برای مهمان ها سیرک اجرا کند و روی دست هایش راه برود. بعد از کلی خواهش و تمنا بالاخره گل پسرشان روی دو دست شروع به راه رفتن کرد و کلی پدر و مادرش قربان صدقه اش رفتند. پرتقالم را که نصف کردم صدای جیغ از اتاقم بلند شد. خواهر و برادر توی اتاق من بودند. نمی شد جلوی پدر و مادرشان سریع دنبالشان بروم توی اتاق. به بهانه ی خطرناک بودن شیشه ی شکسته ی کمد کتاب ها به اتاق برگشتم. دختر خانم کتاب هایم را به سبک ورق زدن کتاب های دوستیه خاله خرسه و علی بابا و چهل دزد بغداد ورق می زد.

آمپرم چسپیده بود به سقف. مگر من در این دنیا غیر از خلال دندان و گوش پاکن و کامپیوتر و کتابهایم چه چیز دیگری داشتم. تمام زندگی من همین کتاب ها بودند و کامپیوتری که دفتر خاطرات و اتاق کار و سینمای خانگی و پنجره ام به دنیای مجازیِ زنده بود. خلال دندان و گوش پاکن هم ابزارهای فکرم بودند. باید فکری می کردم. در را بستم و هر چه داشتم گذاشتم روی کمد. جا نمی شد. جایشان دادم. به جمع مهمان ها که برگشتم برای یک لحظه گوشی ام را دست آقا پسرِ چهار دست و پایشان دیدم! شاخ درآوردم. گوشی ام را دو روز بود که گم کرده بودم. این وروجک از کجا پیدایش کرده! در کمال پر رویی گفت:

- بازیاش چقدر مسخره ست.

خراب شدن گوشیم زیاد مهم نبود. با تلفن همراهم کار آن چنانی نداشتم. خنده ام گرفته بود. مادرم از این که گوشی ام را دست آن پسر بچه می دید حرص می خورد. گوشی پدرم را دادم که با آن هم بازی کند. حس خوبی داشتم. پدرم همیشه قبض موبایلش را به عنوان الگو به ما نشان می دهد. دلم می خواست اشتباهی یک شماره بگیرد تا حداقل این وروجک ها بعد از این همه اذیت و آزار یک فایده هم داشته باشند. اما زهی خیال باطل. از گوشی پدرم خوششان نیامد. ساعت به کندی حرکت می کرد. به بهانه ی گرفتن فیلم از کلوپ از خانه خارج شدم و به قصد استراحت راهی خانه ی دایی ام شدم. پراید سفیدی جلوی دربِ خانه شان پارک بود. زنگ زدم. مهمان داشتند. گفتم که برای گرفتن سی دی های مجموعه نرم افزار آمده ام اما باشد برای یک شب دیگر. برگشتم. فرار از دست مهمان و پریدن بغل یک دسته مهمان دیگر که آن ها هم بچه دار بودند اصلا عاقلانه نبود. برگشتم و آنقدر تحمل کردم تا ساعت از دوازده و نیم گذشت و تصمیمشان را گرفتند که دیگر کم کم رفع زحمت کنند. بنده مثل همیشه نقشِ آژانسیم را بازی کردم. داخل ماشین خوشحال بودم که دارد کم کم تمام می شود. وروجک ها جلوی ماشین نشستند. قبل از حرکت دختر بچه با دنده ور می رفت و فرمان را می چرخاند و من باز هم زور زورکی لبخند می زدم. مادرش تازه یادش افتاده بود که دختر بچه اش احتمال دارد که مزاحمت ایجاد کند و شاید از ترس جانش بود که از روی فرمان برش داشت. آقا پسرِ گل هنوز داشت با گوشیم ور می رفت و می گفت که رانندگیش خوب است و اگر من اجازه بدهم امشب یک چرخی بزند. اگر پدر و مادرش نبودند شاید با زنجیر چرخ سرش را پهن می کردم و با ماشین چند بار از رویش رد می شدم تا فکش از کار بیفتد. بالاخره خسته و گرسنه به خانه برگشتم. اما درس عبرتی بود. هرگز بچه دار نخواهم شد!

ادامه دادن بی فایده بود . می دانست بی فایده است. این را خوب می دانست. درست مثل آن که با تکه ای زغال روی لوحی سیاه شعری عاشقانه نقش کنی.

دستگیره را چرخاند و در را آرام آرام باز کرد. آنقدر که بتواند انتهای سالن را کاملا دید بزند. سایه ی او قبل از او وارد شده بود . به ساعتش نگاه کرد. ساعت از هفت گذشته بود. باز هم دیر رسیده بود. او همیشه دیر می رسید .

این آخرین فرصت او بود که از دست رفت. اما زیاد پشیمان نبود. انگار می دانست که چیزی تغییر نمی کند. از پرستار پرسید ببخشید مریض این بخش ...؟! قبل از این که جمله را به آخر برساند جواب همراه با خشونت پرستار را شنیده بود. او رفته بود شاید برای همیشه رفته بود.می خواست خیلی زود همه چیز تمام شود . بریده بود و دیگر تحمل آن همه درد را نداشت. کاش می توانست تمام آن خاطرات را خط به خط پاک کند. روی دیوار نوشته ای بود که رنگ کلمه ای از آن با بقیه فرق می کرد. آن کلمه به بهانه ی کلمه­ی دیگری نوشته شده بود. عشق فقط یک وسیله بود یک بهانه! او زندگی را خوب فهمیده بود و دیگر آن کلمه در نظر او آن چندان فریبنده نبود.ادامه دادن بی فایده بود. او این را خوب می دانست.

پ.ن:کمرنگ خواهم شد برایتان...

اینجا هم جزیره ی گم شده نیست

چشمانت را ببند و بیا

همیشه با هر گریه ای زنی زنده می شود

بیا تا می توانیم گریه کنیم

برای تمام زن هایی که در دالانِ تاریخ

به جای گل های قرمز

سنگ های مرگ نصیبشان شد

سنگ هایی که سارها را

سنگسار هایی که آن ها را

سنگ هایی را

سنگ هایی که

سنگ ها

سنگ

سن

گ

بارش یکریز باران مانع از حضور گرم آنان نشده بود و بازوانشان را مانند بازیگران فیلم محمد رسول الله در هم تنیده بودند و با شعارهایشان خواهان نیالودن گورستان خانواده هایشان با دفن جسد بنده بودند.داشتم به چند لحظه قبل از مرگم فکر می کردم که هنوز پشت آن پرشیای سفید بودم و خط سبقت بریده بریده نشده بود که ناگهان گورکن با شور و شعف بیلش را روی شانه هایش گذاشته آمد و با آخوند محله مان به طوری کاملا رسمی دیدار کرد. همه خوشحال شدند و ناگهان نتیجه­ی مذاکرات در کمتر از یک دقیقه به تمام حضار رسید و همه با خیالی آسوده از دفن نشدن من قصد ترک گورستان کردند. بله باران تمام گورها را پر از آب کرده بود و در این شرایط مجوز دفن داده نمی شد. جمعیت مثل مور و ملخ جاده ی منتهی به شهر را پیاده و سواره در بر گرفتند و بقیه ی مرده ها هم نفس راحتی کشیدند و به گورهایشان برگشتند. همه رفته بودند و حتی مرده شورها هم برای گرفتن مزدشان نمانده بودند و از ترسی که از جسد شوالیه ی شیطان پیدا کرده بودند درها را باز گذاشته و فرار کرده بودند. از لقبی که به من اعطا شده بود خوشم می آمد از بچگی از نبرد شوالیه ها لذت می بردم. با خودم گفتم این دنیای مرده ها هم مثل همان دنیای خودمان است نامروت ها حتی یک خوش آمد گویی ناقابل هم نگفتند. سعی کردم از سکوتی که ایجاد شده بود استفاده کنم و باز به لحظه­ ی مرگم فکر کنم. فرمان ماشین را هنوز برای سبقت نپیچیده بودم که امیر دوستم را دیدم که از پشت دیوارهای گورستان با بارانی سیاهش خود را به غسال خانه می رساند. آن جا که رسید نگاهی به اطراف انداخت و با گوشیش با کسی که نمی دانستم کیست تماسی گرفت و من را داخل پتویی پیچیدند و بردند. نمی دانم فردای آن روز بعد از نبود من چه اتفاقاتی افتاد اما امیر من را مطابق خواسته هایم در یکی از پست های وبلاگم با احترام سوزاند و خاکسترم را روی تپه ای در کنار یکی از جاده های خارج شهر که پاتوق سیگار کشیدنمان بود دفن کرد.

-    تا ساعاتی دیگر صدایی  از روی سن سالن خانواده مان به همگان معرفی خواهد شد.او خواهد گریست و ما همگی شادمانی خواهیم کرد. نوزاد طبق معمول پسر است.تصویرش جلوی چشمانم است.حدسش چندان هم دشوار  نیست.پسری کاکل زری با قامتی کشیده تر از هم قطارانش!که روز به روز هم بیشتر خواهد شد این اختلاف!با صدایی زیرتر گریه را زیر خواهد گرفت.بدون توجه به خانم پرستاری که عکسش روی دیوار است او خواهد گریید و خواهد گریید...معلوم است دیگر!از جنس ما است!باید هم یک دنده باشد!اصرار و مداومت بر گریه هایش عاصی خواهد کرد تمامی عصیانگران عصر حاضر را!با به دنیا آمدنش دنیایی را هم با خود خواهد آورد.دنیایی پر از شادی.دنیایی شیرین تر از شیرینی قرابیه که موقع عیادت همراه خود به بیمارستان خواهم برد.دنیایی برای خانواده اش.قدمش مباک است.

-        امروز سر جلسه امتحان گوشیم زنگ خورد.دیگه آخرای امتحان بود.بهتره بگم آخرای آخر امتحان.آخه من  همیشه بعد تموم شدن امتحانمون چند دقیقه ای بیشتر خط خطی میکنم برگمو.و همیشه هم آخرین نفر منم که مسئولین آموزش برگرو از زیر خودکار جراحیش بیرون می کشن.اون هم با کلی مکافات!داشتم می گفتم...گوشیم زنگ خورد از مهلت امتحانم 10 دقیقه هم گذشته!یه دستم گوشی یه دستم برگه که چشام دارن آخرین نظارت ها رو رو برگه انجام می دن!و گیرنده های صوتیم هم چیزی جز صدای امواج گوشیو نمیشنون! رهسپارم به سوی مسئول آموزش!صدای ضعیفی می گه:به به!به به!آقای .....؟!!!هنوز گرم صحبتم که یهو متوجه میشم که چه قافی دادم!!زود گوشیو غلاف میکنم!

-آقای .... !ما این همه اطلاعیه زدیم تو سایت این همه رو درو دیوار دانشگاه کاغذ چسبوندیم این همه سر جلسه گفتیم گوشی اگه ببینیم تقلب محسوب می کنیم و نمره اون درس صفر!اون وقت شما...؟!

آخ که داشتم گل میگفتم و گل میشنفتم با گوشیم!تا حالا صحبت با تلفن همراه این همه حال نداده بود.نذاشتن دیگه...حسابی ضد حال زدن.خانوم...میگفت این درست 0.25 میشه.دقیقا نمی دونم رو چه حسابی 0.25 رو گفت!!!دورم کرده بودن مسئولین آموزش مراقبا و مسئول حراست عین دوره کردن مجرم فراری به دست پلیس ها.بدتر از همه مسئول حراست بود که مدام داشت آیه یاس می خوند و می گفت که بی برو برگرد باید حکم اجرا بشه!تنها یار و یاورم در این میدان بابای دانشگاه بود!از اونجایی که حسابی با هم مچیم!پرونده رو از بخش جنایی کشیدمیش بیرون و خانوادگیش کردیم!آخر سر هم به گرفتن یه تعهد رضایت دادن!البته بدون کمک اون نمی تونستم!دمش گرم.خوب حال داد.من تنها دانشجوی دانشگامون هستم که میرم آبدارخونه و باهاش  چایی می زنیم به رگ.

اصلا اینجوری نبودن.سخت گیرن ولی نه دیگه  تا این حد.3حالت داره.یا داشتن دوربینای مدار بسته دانشگاهو به رخمون می کشیدن(هی می گفتن که ثبت شد و تا سه روز فیلمتو میبینن!)یا می خواستن زهر چشم بگیرن و یا هم واقعا می خواستن نمرمو صفر کنن!نظر شما چیه؟کدوم حالت محتمل تره؟

پ.ن1:پسر آبجیمه.مامان رفت بیمارستان پیشش بمونه .

پ.ن2:از بس گیر دادین به روزمرگی ها و چند نفر هم به عنوان پست برتر انتخابش کردن که دیگه بی پسوردش کردم.

پ.ن3:روزمرگی لحن بیانش خودمونی(فرم2) باشه بهتر نیست؟

پ.ن4:ما بچگیامون صدامون زیرتره.نمونش همین مهدی خودمون!شبا که گریه میکنه من دلم می خواد پا شم همینطور با پیژامه برم بیرون!مثل گلوله ای که از کنار گوشت زوزه کشون رد میشه تو دالان های مغزم سوت میکشه صداش!بزرگ که میشیم صدا مون بم تر از همه هم سن و سالامونه!من دوستام چند بار بهم گفتن که برم دوبلور بشم با این صدام!

پ.ن5:حالم از قرابیه به هم می خوره!حالم از گل بزرگ به هم می خوره!از تشریفات ....!!(کژتابی داره!)

پ.ن1:مرسی به خاطر نظراتتون در مورد پست قبلی.

پ.ن2:امتحانا... .

نظر سنجی:به نظر شما تا اینجا کدوم پستم از همه بهتر بود؟

پ.ن1:منظورم از بهتر ، بهتر از هر لحاظه.مفهوم ، جمله بندی ، انتقال احساسات و . . .

پ.ن2:عکسا در این نظر سنجی شرکت داده نمی شن.

پ.ن3:نظرتون واسم خیلی مهمه.حتما بنویسیدش. همه بنویسن لطفا

پ.ن4:دلیل انتخابتونم بگید.

پ.ن5:نظر سنجی بین پستهاییه که  تاریخیشون از  29/7/89 تا این پست آخر میباشد.مرسی.

پ.ن۲:شده از چیزی یا کسی متنفر باشید ولی ناراحتیش ناراحتتون کنه و از دردش درد بکشید؟حکایت منه.بیزارم از این کشور و آدماش.ولی عاشورای پارسال گریه کردم به خاطر سفاهت این مردم نادان.

پ.ن۳:دین نداریم می دونم.ولی ای کاش که حداقل" آزاد مرد" بودیم.کارمون به جایی رسیده که روز عاشورا کف می زنیمو می رقصیم.می خوایم بی دین بودنمونو به رخ جهان و جهانیان بکشیم.دم هممون گرم.

پ.ن:دیشب خوابشو می دیدم.همونی شده بود که من می خواستم.

پ.ن1:متاسفانه باید بی خیال کلاس زبان بشم.دیگه وقت نمیکنم.بعدا یه فشرده شو میرم تو دیباگران.که دیباگرانم دو مزیت داره!اول اینکه بزرگساله و دوم اینکه مختلطه(این مختلطو خانومه تو آموزش با چه آب و تابی میگفت!مام گفتیم حالا که اینطوره حتما می آیم!!!)

پ.ن2:عکس وبلاگ چطوره؟خیلی دوست دارم این عکسو.دومین حیوان محبوب نزد من جغده.که با فاصله کمی از کلاغ در رده دوم قرار داره.

پ.ن3:اولین مرخصی ساعتیمو استفاده کردم امروز.دیشب زنگ زدن صدام کردن که صبح بیا اینجا.رفتیم دیدیم به به جناب وزیر کار اومده و اینجا تو تبریزه.و من به عنوان فردی که اطلاعات فنیش در زمینه تخصصیمون زیاد بود(علامت تعجب بسیار)باید به سئوالات جناب وزیر جواب می دادم.طی 1 ماه گذشته این دومین باریه که وزیر کار میاد تبریز.

پ.ن4:دو ساعت دیرتر از اون تایمی که گرفته بودم سر کار حاضر شدم!

پ.ن5:دقیقا 10 دقیقه بعد از اینکه درباره وبلاگو نوشتم "این وبلاگ انتظار دیده شدن، خونده شدن یا کامنت دریافت کردن نداره.......در غیر این صورت از گذاشتن کامنت های "وب زیبایی داری" "چه خوب..." خودداری کنید"یکی اومد کامنت گذاشت"سلام وب قشنگي داري خوشحال ميشم پيش منم بياي منتظرتم"کلییییی خندیدم.ملت چرا اینجوری شدن!!

پ.ن1:دخترا حق می دم بهشون اگه بعد از خوندن این مطلب بگن"این پسرا چقد دیوونه ان"

پ.ن2:این "دستان کوچک و لطیف"قضییه ای داره.

پ.ن3:

پ.ن4:

پ.ن5:تولد منو هیشکی یادش نبود امسال.مامان بابا که انگار نه انگار!

پ.ن1:پاییز پایان شد!

پ.ن2:پاییز فصل عاشقاس.ولی من نمیدونم چرا هر سال پاییز جدایی وتنهاییو تجربه کردم.

پ.ن3:قلب ها دارند یاد میگیرند بی هیچ دلیل بتپند...

پ.ن4:امروز اولین روز زندگیه کارمندیم بود!

پ.ن5:کیبوردم خرابه.زیاد نمی تونم بنویسم.اینارم با کیبورد ویندوز نوشتم!!

درد ماندن من است

قاصدکی از روی هوس پرواز کرد،

         ستاره ای از روی هوس درخشید،

                     خورشید بی مهابا از روی هوس تابید،

                                     آسمان از روی هوس دلش گرفت ،

باد از عشق وزید و دل دریا بی هیچ دلیل عاشق شد...

قاصدک ناپدید شد،

           ستاره چشمک زدن را فراموش کرد، 

                               خورشید پشت ابر پنهان شد،

باد هم....

ولی در دل دریا همچنان طوفانی برپاست...